คุณจะเปียกทั้งตัว แล้วก็จะหลงรักที่นี่

รู้ได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวออกจากโรงแรม ยังมองถนนไม่ทันชัด หลังก็ถูกอะไรสาดจนเปียกโชก หันกลับไป เป็นเด็กราวสิบขวบ ยกปืนฉีดน้ำที่ยาวกว่าตัวเอง ยิ้มอย่างพอใจที่สุดมาทางนี้ นั่นคือเชียงใหม่ในเดือนเมษายน วันที่สองของสงกรานต์ ปีใหม่ไทย หลังเปียกชุ่ม แดดแรงกล้า แต่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ และการหัวเราะก็เท่ากับยอมแพ้ จากนี้ไป ทั้งถนนถือว่าคุณเป็นเป้าหมาย

สงกรานต์คือปีใหม่ไทย ตกอยู่ในกลางเดือนเมษายนที่ร้อนที่สุด แต่เดิมมันไม่ได้อึกทึกเลย ผู้คนรดน้ำหอมเบา ๆ ลงบนพระพุทธรูป แล้วเทลงในฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อย เรียกว่ารดน้ำดำหัว ล้างเคราะห์ของปีเก่า และมอบความเคารพกับพร ต่อมาพรที่ให้ด้วยน้ำนี้เล่นกันใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จึงกลายเป็นภาพปืนฉีดน้ำและถังน้ำเต็มถนนอย่างทุกวันนี้ ดังนั้นตอนที่คุณเปียกโชกทั้งตัว สิ่งที่ถูกสาดมาที่จริงคือโชคดีทั้งปี

สี่ถนนที่ล้อมด้วยคูเมืองคึกคักที่สุด คึกจนแยกไม่ออกว่าใครโจมตีใคร หน้าประตูวัดเตรียมน้ำอบกลิ่นมะลิและกุหลาบไว้ พอโดนสาด กลิ่นหอมจะค้างอยู่ในอากาศไม่กี่วินาที ปนกับเมษายนที่ร้อนระอุ เป็นกลิ่นแปลกแต่หอมชวนดม คุณยายคนหนึ่งนั่งใต้ชายคา วางกะละมังน้ำไว้ข้างเท้า ทุกไม่กี่นาทีก็ตักน้ำหนึ่งแก้ว สาดอย่างแม่นยำใส่ทุกคนที่ผ่านไป สาดเสร็จก็นั่งต่อ สีหน้านิ่งสนิท ราวกับทำสิ่งที่ทำอยู่ทุกวัน

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ผู้ชายไม่กี่คน ผู้หญิงไม่กี่คน เดิมเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่รวมตัวมาเที่ยว ปะทะกันริมคูเมือง เวลาที่แห้งรวมกันไม่ถึงห้านาที ละอองน้ำแตกเป็นประกายในแดด ถังน้ำราดลงมาเต็มหัว แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร เล่นไปเล่นมาฝ่ายมั่วไปหมดอย่างไม่รู้ตัว เหลือเพียงสองคนหันหลังชนกัน ช่วยกันรับมือคนที่เหลือ เขาช่วยกั้นถังน้ำที่ราดมาเต็มหัว แล้วก็มีใครช่วยล่อเด็กที่ไล่เขาออกไป ไม่มีใครพูดออกมา แต่บ่ายวันนั้น สองคนดูเหมือนอยู่ในสายตาของกันและกันตลอด

พอสงกรานต์ผ่านไป เชียงใหม่เงียบจนเกือบไม่จริง ร้านค้าเปิดประตูครึ่งบาน แสงแดดในร้านกาแฟทอดเฉียงลงบนพื้น กลุ่มคนนั่งกระจายกันรอเสื้อผ้าแห้ง เสียงหัวเราะแผ่วลง เขายื่นน้ำขวดหนึ่งมา ปลายนิ้วสัมผัสกัน ไม่มีใครขยับหนี ไม่มีใครพูด ในหมู่เพื่อนที่รู้จักกันมานานเหล่านี้ บางสิ่ง ดูเหมือนในความวุ่นวายเมื่อครู่ ได้เปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ

เสื้อผ้าหยดน้ำอยู่บนพนักเก้าอี้ มุมถนนยังมีละอองน้ำกระเด็นมาเป็นระยะ ผมคิดว่าอีกหลายปีในเดือนเมษายนสักวัน คุณอาจจะเป็นเหมือนผม จำได้ไม่ใช่ว่าสาดน้ำไปเท่าไร หลบถังไปกี่ใบ แต่คือบ่ายที่เปียกโชกนั้น คนข้างกายเปลี่ยนจากเพื่อนคนหนึ่ง กลายเป็นคนคนนั้นอย่างเงียบ ๆ ได้อย่างไร แม้แต่ตัวเองก็บอกไม่ได้ว่าวินาทีไหน รู้แต่ว่าพอหันกลับไป มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว