พระอาทิตย์ขึ้นและรถไฟป่าอาลีซาน

พูดตรง ๆ ฉันว่าพระอาทิตย์ขึ้นที่อาลีซานเป็นสิ่งที่ เห็นได้ตลอดทั้งปี ไม่เหมือนซากุระหรือเทศกาลบางอย่างที่ผูกติดวันที่ตายตัว ต่างกันแค่ตรงที่เวลาที่ดวงอาทิตย์โผล่จากหลังทะเลหมอกในแต่ละวันจะขยับเร็วช้าตามฤดูกาล อุณหภูมิและสภาพหมอกบนเขาก็ต่างกันไป

ฉันจึงจะไม่บอกคุณตายตัวว่า "ออกมากี่โมงกี่นาที" เรื่องนั้น โปรดยึดตามประกาศทางการ ก่อนออกเดินทางให้เช็กเวลาพระอาทิตย์ขึ้นโดยประมาณของวันนั้นจะแม่นที่สุด ครั้งนั้นฉันทำแบบนี้ คือคืนก่อนถามเวลาของวันถัดไปให้ชัด แล้วย้อนกลับมาคำนวณว่าตัวเองต้องตื่นกี่โมง ไปขึ้นรถกี่โมง

สถานที่นั้นง่ายมาก: อาลีซานอยู่ในเทศมณฑลเจียอี้ มันขึ้นชื่อไม่เพียงเพราะพระอาทิตย์ขึ้น แต่ยังมี ทะเลหมอก ที่ม้วนตัวอยู่เบื้องล่าง กลุ่มต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ที่มีอายุน่าทึ่ง และ ซากุระ ในฤดูใบไม้ผลิ

จุดชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นต้องอาศัย รถไฟสายจู้ซาน ยามเช้าพาคุณขึ้นไป ฉันแนะนำว่าอย่าตั้งเป้าไว้แค่ "ได้เห็นดวงอาทิตย์" อย่างเดียว ทางรถไฟที่วนขึ้นเขาสายนั้น กับต้นไม้ยักษ์สองข้างทางที่แก่จนดูราวกับหายใจได้ ก็คุ้มค่าให้คุณเบิกตากว้างมองอยู่แล้ว

ทางรถไฟสายนี้ตอนแรก ไม่ได้สร้างมาเพื่อขนคน รถไฟป่าอาลีซานเดิมสร้างในยุคญี่ปุ่นเพื่อขนไม้ ร้อยปีก่อน หน้าที่ของมันคือนำไม้ฮิโนกิบนเขาลงมาทีละท่อน

ทุกวันนี้ไม้ไม่ลงเขาแล้ว แต่รางยังอยู่ ของที่บรรทุกเปลี่ยนไปเป็นอีกอย่าง คือคนตู้แล้วตู้เล่าที่ปีนขึ้นเขาในความมืด เพียงเพื่อดูรุ่งอรุณครั้งหนึ่ง ตอนนั่งอยู่ในตู้ที่โคลงเคลง ฉันรู้สึกได้ชัดเจนว่า ทางรถไฟสายนี้เองคือบทหนึ่งของประวัติศาสตร์ป่าไม้ไต้หวัน สิ่งที่คุณนั่งไม่ได้เป็นเพียงพาหนะ

ถ้าคุณยอมตื่นแต่เช้าเพื่อรุ่งอรุณครั้งหนึ่ง ไม่รังเกียจที่จะยืนเงียบ ๆ ในหมอกเย็นสักพักเพื่อรอแสง ทริปนี้ก็เหมาะกับคุณมาก ครั้งนั้นคนในตู้ของฉันส่วนใหญ่ห่มเสื้อโค้ตสวมหมวกไหมพรม ตีสี่กว่า แทบไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงความคาดหวังเงียบ ๆ ร่วมกัน

ที่นั่งข้างหน้ามีเด็กหญิงคนหนึ่ง ข้างนอกมืดสนิทอยู่ชัด ๆ แต่เธอกลับเอาหน้าแนบกระจกมองอย่างตั้งใจ สิ่งที่ฉันอยากบอกคือ นี่ไม่ใช่ทริปที่อึกทึก มันเหมาะกับเพื่อนร่วมทางที่อยากดูรุ่งอรุณเดียวกันให้จบ ไปพร้อมกับคนข้างกายมากกว่า

เรื่องการเดินทาง ส่วนใหญ่ต่อรถไฟป่าอาลีซานหรือรถโดยสารทางหลวงที่เจียอี้เพื่อขึ้นเขา และ ใช้เวลานาน จุดนี้ฉันต้องเตือนคุณก่อน อย่าประเมินเวลาขึ้นเขาตึงเกินไป

การจัดแผนมาตรฐานสำหรับชมพระอาทิตย์ขึ้นคือ คืนก่อนพักบนเขา แล้วยามเช้ามืดนั่ง รถไฟสายจู้ซาน ไปจุดชมวิวเพื่อรอแสง ดังนั้น แนะนำให้จองที่พักล่วงหน้า และ เผื่อเวลาเดินทางให้มากพอ สองเรื่องนี้ฉันจะวางไว้หน้าสุดของการวางแผน ส่วนรายละเอียดเรื่องตั๋วและว่าต้องจองล่วงหน้าหรือไม่ โปรดยึดตามประกาศทางการ

ข้อที่จริงที่สุด: เช้าบนเขาอุณหภูมิต่ำมาก ต้องแต่งกายอบอุ่นอย่างเด็ดขาด ครั้งนั้นอากาศบนชานชาลาหนาวจนสมองโล่งทันที ลมหายใจกลายเป็นไอขาวในลำแสงไฟฉายคาดหัว ปลายจมูกแดงเพราะความหนาวอย่างรวดเร็ว เสื้อโค้ตที่หนาพอกับหมวกไหมพรม คือของที่ฉันจะใส่ลงกระเป๋า

อีกอย่าง พอถึงจุดชมวิวฟ้ามักยังไม่สาง ทุกคนจะยืนเรียงแถวในหมอกเย็นรออย่างเงียบ ๆ พกความอดทนมา ลดเสียงลง ความเงียบนั้นที่จริงเป็นส่วนหนึ่งของพระอาทิตย์ขึ้นครั้งนี้

ขาลงฟ้าสว่างจ้าแล้ว ทั้งภูเขาเหมือนเพิ่งตื่น ฉันแนะนำว่าอย่ารีบไป แสงกลางวันจะส่องต้นไม้สองข้างทางรถไฟให้ชัด ตอนนั้นคุณถึงจะเห็นว่ามันแก่และสูงเพียงใด

ใกล้ ๆ เที่ยวต่อกลุ่มต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์และทางเดินไม้ใหญ่ได้ ถ้ามาในช่วง ฤดูใบไม้ผลิ ยังอาจได้เจอ ซากุระ ด้วย ภูเขาเดียวกัน ในความมืดของกลางคืนกับในแสงเช้าเป็นคนละแบบกันโดยสิ้นเชิง ดูทั้งสองอย่าง ทริปนี้จึงจะนับว่าครบ

วินาทีที่ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นจากทะเลหมอก ไออุ่นก็เหมือนกลับคืนสู่ร่าง ลุงคนหนึ่งข้าง ๆ ฉันพึมพำว่า "ออกมาแล้ว" ทั้งกลุ่มจึงเหมือนถอนหายใจโล่งอก ในวินาทีนั้นฉันถึงเข้าใจว่าสิ่งที่ทุกคนปีนขึ้นเขาในความมืดมารอคืออะไร

คนที่เคยโค่นต้นไม้ยักษ์และขนมันลงเขา ชื่อไม่มีใครจำได้แล้ว แต่รางที่พวกเขาวางไว้ยังอยู่ สิ่งที่คุณนั่งไม่ใช่แค่รถไฟขบวนหนึ่ง แต่คือช่วงเวลาที่ถูกทิ้งไว้และยังเดินต่อ และคุณก็บังเอิญ ได้นั่งหนึ่งสถานีในเที่ยววันนี้ของมัน