น้ำพุร้อนเป่ยโถว

ผมจะเก็บเป่ยโถวไว้ให้ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว พออากาศเย็น หมอกบนภูเขากับไอน้ำเหนือผิวบ่อซ้อนทับกัน ความรู้สึกตัดกันตอนจมลงในน้ำอุ่นนั้นสบายที่สุด บรรยากาศก็ใช่ที่สุด

ยามค่ำคืนยิ่งดี เป่ยโถวเป็นย่านน้ำพุร้อนไม่กี่แห่งริมขอบเมืองที่แช่เสร็จกลับบ้านได้ในวันเดียว ขึ้นเขาตอนหัวค่ำ แช่ราว ๆ ฟ้ามืด แล้วเดินกลับสถานี MRT พอดี หน้าร้อนผมก็ไม่ยอมทิ้งมัน เพียงแต่ขยับเวลาไปช่วงหัวค่ำ เลี่ยงช่วงแดดแรงที่สุด แช่แล้วจะได้ไม่อึดอัด

วิธีที่สะดวกที่สุดคือนั่ง MRT ลงที่สถานีซินเป่ยโถว เดินขึ้นผ่านสวนเป่ยโถวไปทางภูเขา ก็ต่อเข้าสู่ย่านน้ำพุร้อนได้ตลอดทาง

จากใจกลางไทเปมาแค่ยี่สิบกว่านาที แต่พอลงรถกลับเหมือนเปลี่ยนเป็นอีกโลก อากาศชื้น ขั้นบันไดหินชื้น แม้แต่แสงบ่ายก็เหมือนถูกกรองผ่านไอน้ำมารอบหนึ่ง และก็เพราะใกล้นี่เอง มันจึงกลายเป็นแหล่งน้ำพุร้อนไม่กี่แห่งที่ออกเดินทางได้ทันที แช่เสร็จยังลงเขากลับบ้านได้ในวันเดียว

สำหรับคนที่อยากหนีจากใจกลางไทเปแบบระยะสั้น แต่ไม่อยากวางแผนค้างคืนให้ยุ่งยาก เป่ยโถวแทบเป็นคำตอบสำเร็จรูป

มันยังเหมาะกับคนที่แช่น้ำพุร้อนครั้งแรก มีตัวเลือกเยอะ เดินทางตรง ค่อย ๆ ลองอุณหภูมิได้ตามสบาย บรรยากาศตอนมากันเป็นหมู่คณะก็ผ่อนคลายมาก บ่อข้าง ๆ ลุงคนหนึ่งหลับตา ครึ่งตัวจมในน้ำ ทั้งโรงอาบน้ำเหลือเพียงเสียงน้ำกับเสียงน้ำหยดจากชายคา ไอน้ำลบเส้นขอบของทุกคนให้พร่าเลือน แยกไม่ค่อยออกว่าใครเป็นใคร และก็ไม่จำเป็นต้องแยก มาคนเดียวเพื่อปล่อยใจว่าง หรือสองสามคนค่อย ๆ แช่ ก็เหมาะทั้งนั้น

ก่อนอื่นตัดสินใจว่าจะเอาพื้นที่แบบไหน อยากสัมผัสบรรยากาศท้องถิ่น เลือกบ่อรวมได้ อยากได้ความเป็นส่วนตัว ก็เลือกห้องส่วนตัวหรือโรงแรมน้ำพุร้อน เป่ยโถวมีครบทั้งสามแบบ เลือกตามงบได้

ในแง่เส้นทาง หุบเขาความร้อน พิพิธภัณฑ์น้ำพุร้อน และเหมยถิงอยู่ไม่ไกลกัน เหมาะจัดรวมไว้เป็นครึ่งวัน ผมมักจะเดินชมจุดเที่ยวตอนกลางวันก่อน แล้วค่อยแช่ตอนหัวค่ำ พอดีต่อกับช่วงที่มีบรรยากาศที่สุดหลังฟ้ามืด

ค่าใช้จ่ายจะต่างกันตามแบบที่คุณเลือก บ่อรวมมักเป็นมิตรที่สุด ส่วนห้องส่วนตัวและโรงแรมน้ำพุร้อนจะขยับขึ้นไป ยิ่งอยากได้ความเป็นส่วนตัวและพื้นที่มาก ก็ยิ่งจ่ายมาก ราคาแน่นอนแต่ละที่ต่างกัน แนะนำให้ยึดตามป้ายที่แต่ละโรงอาบน้ำแสดงไว้หน้างาน

ต้องจองหรือไม่ก็ขึ้นกับแต่ละสถานที่ บ่อรวมส่วนมากเข้าหน้างานได้เลย ส่วนห้องส่วนตัวกับโรงแรม ช่วงไฮซีซันหรือวันหยุดที่คนเยอะ ยืนยันที่ว่างก่อนจะอุ่นใจกว่า ก่อนออกเดินทางลองเช็กเวลาเปิดและที่ว่างของวันนั้น จะช่วยประหยัดการต้องวิ่งกลับไปกลับมาได้ไม่น้อย

ข้อพื้นฐานที่สุด: อาบน้ำก่อนลงบ่อ ชำระร่างกายให้สะอาดก่อนลงน้ำ นี่คือมารยาทร่วมของการแช่น้ำพุร้อน

สถานที่แช่ส่วนมากเงียบ ในโรงอาบน้ำของเป่ยโถวไม่มีใครพูดเสียงดัง ทั้งพื้นที่อาศัยเสียงน้ำค้ำจุนความผ่อนคลายนั้นไว้ การลดเสียงลง คือความเกรงใจที่เป็นธรรมชาติที่สุดต่อคนที่อยู่บ่อเดียวกัน

เป่ยโถวเป็นน้ำพุกำมะถัน อุณหภูมิไม่ต่ำ ก่อนลงน้ำต้องลองอุณหภูมิก่อน อย่าจุ่มทั้งตัวลงไปรวดเดียว

เวลาแช่ต้องกะตามกำลังตัวเอง น้ำพุร้อนทำให้ผ่อนคลายจนลืมเวลาได้ง่าย แช่ไปแช่มาแม้แต่ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่แน่ใจ แต่ภาระต่อร่างกายเป็นเรื่องจริง รู้สึกมึนหัวหรือใจเต้นเร็วก็ลุกขึ้นพัก โดยเฉพาะแถวหุบเขาความร้อน น้ำร้อนเกือบเดือด พ่นไอขาวตลอดปี คนท้องถิ่นเรียกว่าหุบนรก น้ำร้อนจนยื่นมือไม่ได้ ดูเฉย ๆ ก็พอ อย่าเข้าใกล้หรือสัมผัสเด็ดขาด

ขั้นบันไดหินและพื้นในย่านน้ำพุร้อนมักเปียก รองเท้ากันลื่นเดินสบายจะช่วยให้คุณเบาขึ้นเยอะ

บ่อรวมกับห้องส่วนตัวมีกฎเรื่องการแต่งกายและการใส่ชุดว่ายน้ำต่างกันไป ก่อนออกเดินทางลองยืนยันก่อน จะได้ไม่ต้องไปถึงแล้วค่อยรู้ว่าต้องวิ่งกลับ เสื้อผ้าเปลี่ยน ผ้าเช็ดตัว ที่ควรพกก็พกให้ครบ แช่เสร็จกลิ่นกำมะถันจะเกาะอยู่ในผมตามลงเขามาตลอดทาง ใครรังเกียจก็เตรียมเผื่อไว้เยอะหน่อยได้

น้ำพุร้อนเป่ยโถวคือนิสัยที่คนญี่ปุ่นทิ้งไว้ สมัยอาณานิคม ที่นี่ถูกสร้างให้เป็นแหล่งพักฟื้นและแช่น้ำ พิพิธภัณฑ์น้ำพุร้อนกระเบื้องเขียวอิฐแดงนั้น เดิมก็คือโรงอาบน้ำสาธารณะที่เปิดเมื่อปี 1913 นั่นเอง ชั้นสองที่เป็นไม้ยังปูเสื่อทาทามิ เหยียบเท้าเปล่าแล้วเย็น ปนกลิ่นไม้เก่า

ประเภทน้ำพุเป็นตระกูลน้ำพุกำมะถันที่หาได้ยาก — กำมะถันขาว กำมะถันเขียว กำมะถันเหล็ก — สีและกลิ่นต่างกันเล็กน้อย ในนั้นน้ำพุกำมะถันเขียว (เรียกกันว่า "น้ำกำมะถัน") หายากกว่า การที่ขอบเมืองยังคงเก็บย่านน้ำพุร้อนที่มีชีวิตทั้งผืนแบบนี้ไว้ ก็หาได้ยากในตัวมันเองอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่คุ้มจริง ๆ บางที อาจเป็นการ "ลืมเวลา" นั้น แช่ไปนาน ๆ แผนที่เคยวางไว้ลืมหมด แม้แต่หยิบมือถือดูเวลาก็ดูเกินจำเป็น เดินออกมาฟ้ามืดแล้ว แต่ตัวกลับเบาราวกับทิ้งบางอย่างไว้ในน้ำ สิ่งที่แช่หายไปไม่ใช่แค่ความเหนื่อย แต่คือตัวเองที่คอยดูนาฬิกา คอยเร่งรีบ