ผู้คนหลายแสนเดินเคียงเกี้ยวหนึ่งหลังตลอดเก้าวัน

ผู้คนหลายแสน เก้าวัน กว่าสามร้อยกิโลเมตร ขบวนแห่เจ้าแม่มาจู่ต้าเจี่ยคือเรื่องในระดับนั้น เบียดอยู่ในขบวน ประทัดระเบิดที่ปลายเท้า ควันยังไม่ทันจาง เกี้ยวเจ้าก็ประชิดเข้ามา กลิ่นดินปืนแสบตา ไม่ทันคิดอะไร ก็คุกเข่าลงพร้อมลุงข้าง ๆ เอาหน้าผากแนบยางมะตอยร้อนระอุ ปล่อยให้เกี้ยวยกผ่านเหนือหัวช้า ๆ ชั่วขณะนั้น เสียงอึกทึกของคนหลายแสนเหมือนถอยไปไกล เหลือเพียงความร้อนของยางมะตอย ควันประทัดที่ยังคลุ้ง และแสงทองที่ไหวอยู่เหนือหัว

เกี้ยวนี้ออกจากศาลเจิ้นหลานที่ต้าเจี่ย เมืองไถจง มุ่งใต้ผ่านไถจง จางฮว่า หยุนหลิน ไปถึงศาลเฟิ่งเทียนที่ซินก่าง เจียอี้ แล้วเดินกลับทางเดิม เก้าวันแปดคืน ไปกลับสามร้อยสี่สิบกิโลเมตร ผ่านวัดนับร้อยและตำบลกว่ายี่สิบแห่ง ท่าทางเมื่อครู่เรียกว่าจ้วนเจี้ยวเจี่ยว ผู้ศรัทธานอนราบกับพื้นให้เกี้ยวของมาจู่ยกผ่านตัว เป็นพรที่ล้ำค่าที่สุดของทั้งเส้นทาง มันเป็นหนึ่งในกิจกรรมทางศาสนาที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่เดินอยู่ข้างใน สิ่งที่รู้สึกไม่เคยเป็นคำว่าใหญ่ที่สุด แต่เป็นคนคนหนึ่งข้างกาย ทีละคน ทีละคน

บ้านเรือนตลอดทางยกโต๊ะมาวางหน้าประตู แจกข้าวกล่อง น้ำดื่ม แผ่นแปะแก้ปวด ใต้ชายคาต้มหมี่ซั่วฟรีหม้อแล้วหม้อเล่า คุณยายคนหนึ่งยัดชามใส่มือ บอกให้เติมแรงก่อนเดินต่อ ชามร้อนจัด น้ำซุปเดือด กลิ่นต้นหอมซอยปนกลิ่นเหงื่อพุ่งเข้าจมูก ไม่มีใครถามว่ามาจากไหน ไม่มีใครถามว่าเชื่อหรือไม่ บนเส้นทางนี้ คุณเป็นเพียงอีกคนหนึ่งที่เดินตามมาจู่

เดินนานเข้าฝ่าเท้าก็พองเป็นตุ่มน้ำ ความร้อนของยางมะตอยซึมขึ้นมาทีละนิ้วผ่านพื้นรองเท้า แต่ไม่มีใครหยุดได้ เพราะคนรอบตัวไม่มีใครหยุด พวกเรากลุ่มนี้เดิมไม่รู้จักกัน เพิ่งมาเจอกันบนถนน บางคนมาแก้บน บางคนมาขอพรให้แม่ที่ป่วย บางคนพูดไม่ค่อยถูกว่าทำไม แค่มาเดินทุกปี ลุงคนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า หลังสะพายธงนมัสการเก่าจนซีด เขาบอกว่าเดินมาสามสิบกว่าปี เปลี่ยนธงมาหลายผืน แต่ฝีเท้าช้าลงทุกปี

หลังค่ำขบวนยังเดินต่อ เสียงฆ้องกลองดังใกล้ไกล ควันธูปถูกแสงไฟถนนดึงเป็นเส้น เสียงฝีเท้า เสียงสวด เสียงเด็กร้อง ล้วนถูกนวดรวมเข้าไปในถนนที่ไม่มีจุดเริ่มและมองไม่เห็นจุดจบนี้ เดินไม่จบทั้งเส้น หลุดขบวนที่เมืองเล็ก ๆ ที่เรียกชื่อไม่ถูก ฝ่าเท้าพองทั้งสอง แต่จังหวะของการถูกฝูงชนผลักให้เดิน พอกลางคืนล้มตัวลงนอนก็ยังอยู่ในตัว

หมี่ซั่วชามนั้นจากคนแปลกหน้า เกี้ยวที่ยกผ่านเหนือหัว ลุงกับธงเก่าผืนนั้น ยังอยู่ในใจอีกนาน ผมคิดว่าคุณก็จะพบเหมือนพวกเรา คุณพามาจู่ไปไม่ได้ แต่พาเอาวิธีที่ผู้คนบนถนนนี้ปฏิบัติต่อคนแปลกหน้ากลับไป และนั่น บางที อาจเป็นปาฏิหาริย์ยิ่งกว่าปาฏิหาริย์ใด