เรือวิจิตรลำหนึ่ง สร้างขึ้นเพียงเพื่อเผาในยามรุ่งสาง

เรือพระลำนั้นวิจิตรกว่าที่คิดมาก ตัวเรือไม้ลงรักสีทองแดง คานสลักลายเขียนสี กระทั่งเครื่องครัว อาวุธ และกระดูกงูบนเรือก็ครบครัน ราวกับจะออกทะเลไปไกลจริง ๆ ลมทะเลเค็มจัด พัดธงบนเรือทีละผืนสะบัดดังเฟี้ยว เสียงคลื่นซัดเข้ามาเป็นระลอกจากไม่ไกล แต่ตอนจบของมันถูกกำหนดไว้นานแล้ว คืนสุดท้ายของพิธี มันจะถูกจุดไฟที่ชายหาด เผาทั้งลำเป็นเถ้าถ่าน

นี่คือพิธีต้อนรับอ๊องเพื่อความสงบสุขแห่งตงก่าง จังหวัดผิงตง จัดทุกสามปีครั้ง องค์อุนฝู่เชียนซุ่ยที่ประดิษฐานในศาลตงหลงเสด็จตรวจราชการแทนสวรรค์ อ๊องถูกอัญเชิญเข้ามา บูชาหลายวัน แล้วส่งกลับสู่ทะเลด้วยความเคารพ ชายฝั่งไต้หวันสมัยก่อนโรคระบาดไม่ขาด ผู้คนเชื่อว่าอ๊องจะเก็บกวาดโรคภัย เคราะห์ร้าย และสิ่งไม่สะอาดทั้งหมดลงในเรือลำนี้แล้วพาไป เรือลำนี้จึงไม่ได้สร้างมาเพื่อแล่น แต่เพื่อบรรทุกทุกสิ่งที่ทั้งท้องถิ่นอยากส่งไป

เรือพระลำหนึ่งใช้เวลาสร้างหลายเดือน ทำด้วยมือทั้งหมด สร้างเหมือนเรือจริง แม้แต่ที่ที่ไม่มีใครเห็นก็ไม่ละเลย อดสงสัยไม่ได้ ทุ่มเทขนาดนี้เพื่อสร้างเรือที่ยังไงก็ต้องเผา คุ้มหรือ แต่ยืนข้างมันนาน ๆ ก็กระจ่าง ก็เพราะต้องส่งไปอย่างสมเกียรติ จึงต้องสร้างอย่างสมเกียรติ เมื่อสิ่งที่ส่งไปหนักพอ คนสร้างก็ไม่ลดทอน ปลายนิ้วลูบลายสลักบนกราบเรือ ไม้ถูกขัดจนเรียบ กลิ่นน้ำมันยังใหม่อยู่

คืนสุดท้าย เรือถูกค่อย ๆ ดันขึ้นชายหาด รอบ ๆ กองกระดาษเงินกระดาษทองสูงเป็นภูเขาย่อม ฝูงชนเงียบลง เสียงคลื่นก็ชัดขึ้นทันที ชายชราคนหนึ่งโค้งคำนับเรือลึก ๆ สามครั้ง ท่าทางเชื่องช้า เขาคงคำนับมาตั้งแต่หนุ่มจนบัดนี้ สามปีครั้ง ไม่เคยขาด ไม่มีใครเร่งเขา ทั้งชายหาดเพียงรอให้เขาคำนับเสร็จ

ตอนไฟลุก ฟ้ายังไม่สาง เรือทั้งลำลุกเป็นสีส้มแดงบนหาดมืด ประกายไฟลอยขึ้นไปปนกับดวงดาวที่ยังไม่จาง ไอร้อนซัดเข้าหน้าเป็นระลอก สลับกับความเย็นของลมทะเล กระดาษเงินทองไหม้ดังเปรี๊ยะ ลิ้นไฟเลื้อยขึ้นเสากระโดง ย้อมใบหน้าทุกคนเป็นสีส้มอุ่น ไม่มีใครโห่ร้อง ทุกคนเพียงมองดู

มองโครงเรือถล่มลงทีละนิ้ว ไฟค่อย ๆ เล็กลง ผู้คนจึงทยอยหันหลังจากไปทีละคน กองไฟยามรุ่งสางนั้นยังลุกอยู่ในตาอีกนาน ผมคิดว่าพอคุณได้เห็น คุณก็จะเข้าใจ บางสิ่งถูกสร้างอย่างตั้งใจเช่นนั้น ก็เพื่อจะได้ส่งมันไปอย่างดี และการเรียนรู้ที่จะอำลาอย่างสมเกียรติ บางที ก็คือสิ่งที่เมืองริมทะเลแห่งนี้ อยากสอนผู้คนทุกสามปี